W pewnej niedużej, ale bogatej prowincji mądry i niestary jeszcze wezyr potrzebował nowego namiestnika.

Nowy namiestnik miał się wyróżniać spośród innych urzędników wiedzą i odwagą, a wybór był trudny, ponieważ w pałacu Wielkiego Wezyra było wielu mądrych i odważnych ludzi.

Tak więc, po kilku nie przespanych nocach, w czasie których Wielki Wezyr próbował problem rozstrzygnąć, ogłosił wszem i wobec – „ten zostanie namiestnikiem, kto strąci w przepaść ogromny kamień leżący od wieków za pałacem, na skarpie”.

Kiedy nadszedł dzień próby, przyszli najmądrzejsi, najodważniejsi i najsilniejsi słudzy. 

Każdy z nich chciał dostąpić zaszczytu i zostać namiestnikiem tej bogatej Prowincji.

Podszedł pierwszy; sławny z niepospolitej siły i wspaniale zbudowany mężczyzna. Obejrzał uważnie kamień z kilku stron, zawsze z odpowiedniej odległości, i powiedział do siedzącego nie opodal wezyra: 

- Strącenie tego kamienia jest ponad ludzkie siły. Nie da się tego zrobić!

Podszedł też drugi sługa i trzeci, i podchodzili następni, a każdy był silny, mądry i wielce kształcony w naukach wszelakich. 

Obchodzili kamień wokoło, oglądali go bardzo uważnie, z bliska i z daleka. 

A potem każdy z nich zbliżał się do Wielkiego Wezyra i z żalem wyznawał, że nie potrafi nawet poruszyć tego ogromnego głazu.

Po koniec dnia pojawił się jeszcze jeden zawodnik. Był to niepozorny filozof, który naj-pierw złożył Wielkiemu Wezyrowi pełen szacunku ukłon, a potem zapytał, czy i on, człowiek skromny, ale bardzo swemu Panu oddany, może przystąpić do próby.

Bardzo już znudzony dotychczasowymi „zmaganiami” z głazem, wezyr natychmiast spełnił życzenie swego wiernego sługi i zachęcającym gestem ręki dał znak przyzwolenia.

Filozof oparł swoje ręce o kamień, nogami  zaparł się mocno o ziemię i wytężając wszystkie swoje siły, starał się poruszyć ten ogromny ciężar. Ponawiał próbę kilkakrotnie, napierając na kamień z różnych stron. Nieopisanie się przy tym zasapał i napocił! Niestety!  

Podszedł więc do Wielkiego Wezyra i ponownie skłoniwszy się z uszanowaniem wielkim, powiedział: 

- Dobry i wspaniałomyślny Panie, dziękuję ci za możliwość odbycia tej próby. Użyłem wszystkich swoich sił, ale nie potrafię stoczyć tego kamienia w przepaść.

I wtedy, bardzo zadowolony i uśmiechnięty wezyr wstał i udał się do pałacu, by podpisać ...mianowanie niepozornego filozofa na  namiestnika!